Met geen pen te beschrijven

Placebo

2011-06-21T12:04:00.000-07:00

Protonen perfectioneren de placebo's van jouw hachelijk bestaan.
Een hacheetje, drabpureetje; enigszins verlaten
krab jij achter je krantje achter je oren
Verguist, vergruist - haren en hersenen verloren

Slik nu tot je dood valt
om de lieve vrede.
Om het lieve leven te bewaren
ook al val je erbij neer
- Wees blij dat je leeft.

2011-06-21T01:50:00.000-07:00

Drogeer mijn enkel glas
met geluiden die gehoord willen worden
Geluid wil leven in afhankelijkheid
van oren die behoorlijk luisteren.

Bespuit mijn koude kluis
met bevroren antivries
Mensen willen vasthouden
Vóór alles wat nog openligt
in een wereld die 'omarm me' ademt.

De mensen klemmen zich vast.

Schop tegen mijn heilig huis
Heiligheid zonder kritiek
is onbetekenend antiek
Schop me tot je voet er
PIJN van doet.

Schoppers willen voelen wat kritiek met keuzes doet.

Krach

2011-06-21T01:46:00.000-07:00

De aandeelhouders roepen
"Schat" - "Schat mijn kapitaal veel hoger in".
Hun vernuftige bluf hangt als onheil in de lucht
En morgen valt de economie als een tweelingtoren plat.

Oude liefde roest - net als tastbaar muntgeld
Dagobert Duck kan zijn slobkousen vullen met
armengeld en afgetroggeld PGB
over de lijken van jouw kankerleed

Krach geeft kracht geeft Krach geeft
circulaire hoogmoed
En toch vertrouw ik liever op een
cent dan op een gladgeschoren vent.

2011-03-28T14:23:00.000-07:00

De heksendans

Het was avond en het kleine meisje moest naar bed. De zon was al onder, het schaaltje met het toetje uitgelikt en het Bijbelverhaal gelezen. ‘Maar ik wil nog niet gaan slapen!’ protesteerde ze. Haar vader keek haar streng aan, noemde haar een Truus met een eigen willetje en ze durfde niks meer te zeggen. Haar pyjama was de enige uitvlucht naar een andere wereld, een wereld vol dromen en nachtmerries.

Als het licht uit was, zag ze heksen in de gordijnen, dieven onder haar bed, maar vooral… slechte dingen die haar ouders deden. Dingen van de duivel, zoals seks (ze durfde het woord niet eens uit te spreken) of… misschien dansten ze wel op gekke muziek. Harde muziek, met teksten die ze bij haar vriendinnetjes in het geheim zongen. Zij had een nare nasmaak als ze na het zingen van ‘er is een nacht’ de moeder van haar vriendinnetjes recht in de ogen keek.

Ze draaide rond in bed, sprak geruststellende woorden tegen de heksen in de gordijnen, maar slapen lukte niet. Hoorde ze nou lachen beneden? Zie je wel, als zij naar bed moest, gingen haar ouders pret maken en slechte dingen doen!
Stiekem glipte ze naar beneden, ze luisterde zachtjes aan de deur. Er laaide een wantrouwen in haar op die ze niet kon plaatsen. ‘Ze dansen, ze dansen en mama heeft vast lippenstift op, wat zal God daar van zeggen?’. Plotseling ging de deur met een zwaai open. ‘Waarom lig jij nog niet te slapen?’ hoorde ze de stem van haar moeder. ‘Ik eh…’ ze staarde naar mama’s lippen en haalde opgelucht adem. ‘Ik kan niet slapen mama’.

Het was avond en het meisje stond een beetje verloren tussen een groep leeftijdsgenoten. Een dartpijltje in haar handen, een illusie armer. Deze week was heel bijzonder geweest, een week lang had ze met jongeren uit tien verschillende landen oorlog en vrede herdacht.
Nu was het na alle herdenkingen en knuffels van veteranen tijd voor een feestje. De muziek stond hard, mensen dansten uitgelaten en zij stond met een groepje mensen te darten. Gezellig was het wel, dat zeker, maar toch voelde ze zich een outsider. Vanavond mochten de ouders ook komen. Wat zouden zij zeggen van dit wereldse feestje? Ze stond in dubio en merkte dat ze even alleen moest zijn. Op weg naar haar kamer ontmoette ze de twee meiden uit Bosnië. Voor hen was de oorlog nog maar net voorbij, deze week was een herdenking van hun eigen leven. ‘I’m not so often going out’, vertelde ze schuchter. ‘Me neither, it’s dangerous’, zeiden de meiden. Er heerste een saamhorigheidsgevoel, daar op dat bed op de militaire basis.

Even later was ze weer terug bij de dartpijltjes. Al snel kwam het Bosnische meisje naar haar toe: ‘come on, we’re gonna dance!’. Ze durfde niet, maar al snel stonden ze daar de meest gekke dansjes te doen. Ze lachten, ze lachten en dansten uit hun tenen. De muren waren gevallen, de oorlog was voorbij. Midden in de muziek kwam een klasgenoot naar haar toe: ‘je ouders gaan naar huis’. Ze liep weg uit het feestgedruis, met een glimlach in haar hart. Haar ouders zaten in de auto. Ze boog over en zag opeens dat haar moeder tranen weg zat te vegen. 'Waarom… waarom huilt u?’
‘Meisje, ik vind het vreselijk om te zien hoe jij je overgeeft aan de verleidingen van de duivel. En die harde muziek… hoe kan je dat doen als je een kind van God bent?’.
Het meisje wist even niet wat ze moest zeggen. ‘Maar mama, het was helemaal niet gek, het was zo leuk!’ ‘Nee meisje, zo kan je niet met God leven’, kreeg ze als antwoord. Haar vader stemde met een chagrijnig gezicht in. Boos en verdrietig namen ze afscheid met elkaar. Haar tranen kon ze niet meer tegenhouden. Ze deelde ze met een vriend van haar. ‘Allemaal gezeik, niks van aantrekken’, was zijn opinie. Maar zij danste die avond niet meer, haar hart was zwaar van ingehouden tranen.

Het was avond en het meisje verdween in de massa, verdween in haar dans, de dans van iedereen. Tegelijk was ze niet verdwenen, ze kwam tevoorschijn. Nu, nu ze bijna een vrouw genoemd kon worden, was daar opeens dat meisje dat ze angstvallig verborgen had gehouden. Nu ze teveel last van de wereld op haar schouders had genomen en zich schuldig had gevoeld als ze enkel genoot. Maar niet nu, ze genoot met volle teugen. Ze danste tot ze erbij neerviel en nog ging ze door.

Het was avond en het meisje stond voor de spiegel. Ze zag de onzekerheid in haar eigen ogen. Een stil gevecht. Na een tijdje drukte ze op de knop. Verzenden. Onderwerp: opgave danslessen.

2011-03-28T14:14:00.000-07:00

Wanneer mensen van mij verwachten
Dat ik de lucht zachtblauw kleur
Maar het wordt knalroze
Als een suikerspin die op een Barbie wil lijken maar zichzelf
Hondstrouw blijft

Vallen ze dan uit de draaimolen?
Schieten ze mis en is het mijn schuld
Dat ze geen levensgrote knuffel winnen?

Dan ben ik ineens het spook in het huis
De misselijkmakende mijt die
In het stof rondkruipt waar
Iedereen rent voor zijn leven

Hijgend bereikt men de pijngrens
En beseft dan dat leven te waardevol is
Om zich dingen te verbeelden

Tot een ongehoorde homp klei

2011-03-28T14:05:00.000-07:00

Neerslagtig

Dit is reeds mijn tiende reïncarnatie
Ik leef bij de gratie van Venz
En elke keer als ik beland in een pakje
Hoop ik dat ik niet het onderste ben…

Dan zit ik in de verdrukking
En moet iedere gil van de ander
Verdragen en toch
De kans dat ik heel stiekem
Op vloer of in vuilnis beland

Ja, soms heb ik van die dagen
Typische tegenhagelslagen
Ik stierf zovele doden
En niemand weet waarom

Wellicht weten de mensen het
Maar die blijven stom

Vogelgriep

2010-03-10T00:48:00.000-08:00

Intensie

2009-10-22T02:35:00.000-07:00

Vrijdag

2009-10-22T02:20:00.000-07:00

De koeien loeien
Mijn vergezicht verschrompelt
Als de tranen groter worden
In mijn binnenste
Waar kreunende koeien
Vermelken

Vermelk mijn kracht
Drup langzaam binnen
Vergeef zielloos
en heb mij
Heb mij lief

Lief waar ben je
als ik leef en redeneer
Rozengeur en maneschijn
Sterren omgeef mij
Beleef mij als morgenrood
Verstoot mijn alias
Waar ik zo trots op was

Was het verhemelte
met lenzenvloeistof
Stof mij af als krachteloos
Broos manninnetje
Waar vind je vrede

Vrede op aarde
In de mensen een belager
Van voor en achterbaks
Beclown mijn neus
Versnot mijn gedachten
Ik wil jou zijn

Zijn inspiratie verkracht
Het geheugen zoals
Als toen het wel ging
Het gaat wel
Zolang ik met mezelf
spreek.

Through her eyes

2009-05-10T14:15:00.000-07:00

Before the Rain
Based on real life of Mara S. and Milcho Manchevski's movie.

Jong en mooi, dat was je.
Samen met je lief liep je hand in hand langs de rivier, je zong liedjes voor je baby, droomde van een wereld zonder geld. Je plukte bloemen in de wei en kookte volgens je moeders traditie. Veel vrouwen leefden hetzelfde leven.
Jij was anders, er lag een droom in je ogen.

Toch was het tijd om te gaan. Het land bracht niet meer wat je ervan verwacht had. Met je man en zoontje vertrok je naar een land, waar je opging in de massa van een fabriek.
In een nacht waarin je je even niet alleen voelde, ontstond er nieuw leven. Hier wilde je op voortbouwen. Het was tijd om terug te keren.

Daar werd hij geboren. De blonde reus, noemde je hem. Vanaf het moment dat hij in je armen lag, besloot je dat hij jou weer gelukkig zou maken. Hij klom in bomen, stookte fikkie, kreeg zijn eerste vriendinnetje. Lachend hielp je hem met zijn studiekeuze. Een eigen techneut zou je in huis krijgen, één die fluitend de wastafel repareerde.

Want die lekte al zo lang, het werd steeds erger. Het begon te regenen. Tot het goot. Hij voelde zich geroepen om paraplu’s te gaan verkopen. De roeping was universeel. De verkopers staken elkaar met de venijnige punten. De één verloor een oog, de ander moest naakt in de blubber lopen. Uiteindelijk was iedereen doorweekt. Ook hij.

Jij had dag en nacht op hem gewacht, met thee en zelfgemaakte koekjes. Jullie zouden uren praten bij kaarslicht en de band zou sterker zijn dan ooit tevoren.

Strompelend kwam hij binnen. De koekjes waren over de houdbaarheidsdatum. ‘Mama’. Een huivering ging door je heen. ‘Je thee wordt koud, ik moet even gaan’. Je struikelde richting je kledingkast en zocht. Hij was steeds verder van je verwijderd. Je mooie ogen waren oud geworden. Eén schot. Nu vielen ze voor altijd dicht.

Mara. Noem mij bitterheid.

Verdwijn - 2005/2009

2009-04-02T21:54:00.000-07:00

Gevoelens gaan over in tranen
Een badkuip vol angst en verdriet
Waarom verdwijn jij niet van de aarde
Naar een plaats waar niemand jou ziet

Smeagol, gebondenheid tekent
Jouw ziel en gekrenkte bestaan
Verleidend trekken jouw ogen
Tot bloedens toe mag ik vergaan

Uitbottend leed - 2005

2009-04-02T21:48:00.000-07:00

De vrede verdwijnt
In het licht van het vuur
Verterend vuur
O, wat vlam je genietend

Maar is dit genieten?
Lijkengedicht!
Vol met skeletten
En uitbottend leed

Vlammend genietend
Een mat mitrailleur
Gezapig genietend
Oorlog wordt sleur

Tronend op wapens
Getrild door de kracht
Levend? Genietend?
Lichaam rust zacht

Grote beschermer
Veilig geborgen
Dood is niet dood
Wij wachten op morgen

Kristófs oude fotocollectie

2009-01-22T00:43:00.000-08:00

Thee - 2006

2008-11-23T09:26:00.001-08:00

Het ruikt naar thee in deze straat
De thuisblijfmoeders zijn hier sterk vertegenwoordigd

Loom - 2007

2008-11-23T08:50:00.000-08:00

Ze zwermen binnen
Lome vliegjes
En langzaam glimlachen
De mensen

Een vliegtuigmotor
Heel ver weg
De lucht vibreert

De hemel heeft geen haast vandaag

De Avond - 2006

2008-11-23T08:46:00.002-08:00

Ik neem afscheid van u, weleerwaarde Avond
Uw rood is reeds vergaan voor donk're nacht
De hemel is bezaaid met duizend sterren
Het ego legt zich neder in een zucht

De ochtend glijdt voorbij in mijn gedachten
Achteloos arbeidde ik, met een gaap
Verscheen de middag, waar in de diepste krochten
Zorgvuldig werd verborgen wat mij bezighield

En 's avonds heeft zinloosheid m'overvallen
Hij eiste lust, emotie en plezier
Met grauw venijn ontvoerde hij ze, grijnzend
Nu is mijn ziel volledig leeg; een nonchalant vizier

Maar als mijn ogen zijn gesloten met een schietgebed
Het zogenaamd bewustzijn afgelegd
Dan, dàn ontluikt in mij de waarheid
Van alles wat mijn hart reeds had voorzegd

Vlinder - 2008

2008-11-23T08:46:00.001-08:00

Een vlinder kan wel lasten dragen
Op haar tere vleugels huilt de wind

Ziek zijn - 2008

2008-11-23T08:45:00.001-08:00

Ziek zijn
Is geen ramp
Alleen wat haren
Die verwaaien
En dan ziekelijk terugvallen
Op de juiste plek
Daar in dat rochelende bed

St. Croix - 2007

2008-11-23T08:44:00.002-08:00

Dit is de plaats
Waar de elanden vechten
De sneeuw altijd wit blijft
En wild vrijuit leeft

Dit is de plaats
Waar verleden en heden
Toekomst en eeuwig
Verblijven voorgoed

Zuiver - 2006

2008-11-23T08:44:00.001-08:00

Als ik denk aan jouw ogen
En de grootsheid van jouw wereld
Dan weet ik wie ik voor me heb
Je bent een zuiver kind

Nijntje in de kerk - 2006

2008-11-23T08:42:00.000-08:00

Op een dag zei Nijntje Pluis
‘k Hang al zo lang voor de buis
Kom nu van m’n luie gat
En ga maar op kerkenpad

Nijn liep wel een heel kwartier
Riep toen uit: ‘wat is dat hier?!’
Vier, vijf, zes wel zéven kerken!
Hoeveel pastors zullen daar werken?

Nijntje wreef onder haar kin
En liep toen een kerk in
Kaarsjes brandden, maar zij snelde
Naar alle pastors die de kerken telde

Ze vroeg ze naar de zeven kerken
En allemaal lieten ze merken
‘Het gaat me niet om het gebouw
Maar dat ik van Jezus hou’

Nijntje zei:
Jullie moeten aan de kant gaan
Dan kan ik hier de muren slaan
Ze pakte de hamer, sloeg erop los
Begroef de stenen in het bos

De volgende zondag was iedereen blij
En voelde zich als een vogel zo vrij
Duizenden mensen bij elkaar
Geen kerk meer te zien maar toch was ‘ie daar!

En Nijn zei:
‘Het was toch te zot
Want iedereen houdt van dezelfde God!’

Vertaling 'tu me manques'

2008-11-23T08:41:00.004-08:00

Mijn ziel is mank zonder jou

Hier - 2006

2008-11-23T08:41:00.003-08:00

In tegenstelling
Tot wat wij hier
Hebben
Zij lijken opgehoopt
In vrede

Kussen

2008-11-23T08:41:00.001-08:00

Met jouw kussen in mijn hals
Rozig rood, zalig zacht
Val ik verwonderd in slaap
Ik heb gezongen deze nacht

De oude boom - 2006

2008-11-23T08:40:00.001-08:00

De oude boom
Druipt door de knoesten
Als kaarsvet naar beneden
Kan het brandend hart
Dit geven, een leven
Vol licht
Doffig licht
Grijzend grauwend
Welig wenend

De oude boom
Druipt door de knoesten
Als huilend kaarsvet naar beneden
Tijden, tijd, een tijd geleden
Viel het uur der waarheid
Uit mijn handen
Geland in gebrokenheid
Het hozende hart

Geef me een paraplu
Voor deze smart

Onzin - 2006

2008-11-23T08:39:00.002-08:00

Hij was er niet
En had onzin
In de les

Gevoelens - 2006

2008-11-23T08:39:00.001-08:00

Ik voel me als de clown

Die vanbinnen huilt
Ik voel me als de zon
Zonder stralen
Ik voel me als een wolk
Die langzaam leegdruppelt

En al wat blijft is lucht en leegte
En een heimweh in mijn hart
Ik voel me als de wind
Die huilt in de nacht
Waar iedereen doorheen slaapt
Waar niemand op me wacht

Ik voel me als de vredesduif
Met gebroken vleugels
Een boom die hoort te wuiven
Maar zich overwuift

Vroeger - 2002

2008-11-23T08:34:00.000-08:00

Wij springen touw
En ranjadrinkend
Koesteren wij ons
In moeders warme schoot

Ik hou van jou
Aaiend over papa's bol
Spinnen wij onze wol
En giechelen we verder

Pop zonder arm
Kijkt mee over mijn schouder
En huilt een zachte traan
Want ik ben nu veel ouder

De Doorgeprikte Droom - 2002

2008-11-23T08:29:00.000-08:00

De wolk zweeft door
Maar hij lijkt gelikt
Het duurde lang
Nu is 'tie doorgeprikt
Met veel verdriet...

De nu grijze wolk
Valt uit elkaar
Als miljarden regendruppels

Nu ligt hij daar
Als een plasje
Op de grond

De aarde is rond
Misschien valt de gedachte
Er na tijden af

Toekomst - 2002

2008-11-23T08:27:00.001-08:00

Morgen kan voorbij zijn
Voordat vandaag begint
Morgen kan je volwassen zijn
En vandaag een kind

Morgen kan de zon schijnen
Als het vandaag waait
Morgen kunnen er al vruchten zijn
Als je vandaag maar zaait

Morgen kan de vlam al weg zijn
De liefde begint vandaag
Morgen kan een huis gebouwd zijn
Het begint bij de eerste laag

Morgen is de toekomst
Begin haar vandaag
Want toekomst is niet duister
En helemaal niet vaag

Morgen is de toekomst
Maar ze begint vandaag

Meneer Jansen - 2003

2008-11-23T08:23:00.001-08:00

Meneer Jansen
Had nieuwe kansen
In de loterij
En op een dag stond hij erbij!

Hij won een miljoen euro
Nee dat was niet weinig
Hij kocht een nieuwe auto
Dat was ook wel geinig

Toen ging hij beleggen
In een lang gelukkig leven
Dat zou die adviseur wel zeggen
Het hem op een presenteerblaadje geven

Want hij had veel geld
Hiervoor neergeteld
Hij wedde om een kat
Dat niemand ooit zoveel poen gezien had!

Nou, die kat die kreeg hij
Hij voelde zich vogeltjesvrij
Geen verplichting aan zijn hoofd
Nog niemand die hem had beroofd

Toen zat hij in zijn Ferrari
Met zijn inmiddels zindelijke kat Arie
Het onheil sloeg de hand aan hem
Hij trapte keihard op de rem

De ramp was reeds geschied
Al merkte hij het niet
Halfdood in het ziekenhuis
Zijn gedachten ver van huis

Allemaal om één daad in de Ferrari
Waar niemand wat van wist
Want ja, de zindelijke Arie
Had op de dure bekleding ge....!

Zwijmelend - 2003

2008-11-23T08:18:00.000-08:00

Zwijmelend zocht ze zijn identiteit
Eindelijk gelukkig,
Door één woord gevleid
Zo ging de dag dood
En verscheen eeuwigheid

Ogen als knikkers
Ze rolden eruit
Haar hartenstem; hij krijste!
Haar lichaamstaal, zij riep luid:
'Zie mij, zoek mij, kies mij uit!'

Minuut op minuut
Uur op uur
Stenen stapelden zich tot een dikke muur
Isolatie goed geregeld
Mijn vonnis is al vroeg bezegeld

Alleen in een afgesloten hoek
Kwamen de tranen op bezoek
Haar enige gezelschap,
De rest van haar leven...

Had ze haar ziel maar niet gegeven...

Schepper - 2005

2008-11-23T08:01:00.001-08:00

In de warmte van mijn hart
In de stilte van de nacht
Als het duister is gevallen
En mijn ogen leeg geschreid
Huil ik zachtjes op de plaats
Die alleen mijn Schepper ziet
Aan zijn vaderhart gevleid

In de zachtheid van zijn liefde
In de sterkte van zijn kracht
Mag ik elke keer weer schuilen
Terwijl verlangen op Hem wacht

Onzingedicht - 2005

2008-11-23T07:54:00.000-08:00

Eens zeurt het in een zielig zottenleven
Als tartartaartjes door mijn loze hoofd
En juichend joelend als een trieste troela
Grijpend en zuchtend in het zinkend groot

De huizenmokerij is nu begonnen
Gedwongen door de macht van broeder X
Enigszins bedacht, gedacht, gewogen
Geraken zij ter zee de uitvaart in

De rode schoen die mij scheen toe te glanzen
Verblind het zagend knieperig gekrijs
En dansens als de veters steeds bevallen
Draait mijn gestel in de geknookte wijs

Ach ach ach mijn Zelima
Zelima raakt mijn hart en ziel
Zoals ze zei mijn trog te kunnen winnen
Geniet ik in de stilte van dit doel

En ooit dan zal ik leven als een nijlpaard
Die vliegt in het geliefde logge lijf
Gedraaid gekolkt gezien gezongen
En steeds verdwijnend voor mijn oog verschijnt

In Memoriam A.S. - 2005

2008-11-23T07:52:00.000-08:00

Lieve broze zachte huid
Vervallen door het leven
Met jouw innerlijk verweven
Laat ik je lichaam langzaam los

Hevige smart, verbonden hart
Dat altijd zo zal blijven
Afscheid is niet te omschrijven
Voor eeuwig zie ik jou

Vergane schoonheid keert terug
Veel mooier dan voorheen
En met een ziel, op aarde steen
Wordt hier de hardheid zacht

Ma joie - Neuchâtel 2007

2008-11-23T07:47:00.000-08:00